Un código de barras mal calculado son mil etiquetas ao lixo
Cairos comproba o díxito de control antes de gardar nada, xera códigos internos para o que non leva o do fabricante, imprime o prego de etiquetas en tres tamaños de papel e le o código desde o buscador, desde a liña de factura e desde a cámara do móbil.
Seis cousas que fan que o lector non falle na caixa
Un código de barras non é un texto: é un número con regras. Case todos os problemas dunha caixa que non le veñen de o ter tratado coma se fose un nome.
O díxito de control, comprobado
EAN-13, EAN-8 e UPC-A valídanse de verdade, non só pola súa lonxitude. Un código co díxito mal é un código que ningún lector de tenda vai aceptar, e sen esta comprobación decátaste ao imprimir mil etiquetas e pasalas pola caixa.
Códigos internos para o que non trae ningún
O produto a granel, o que preparas ti, o que chega sen etiquetar. Cairos xera un EAN-13 válido cos prefixos que GS1 deixa libres para uso interno da tenda, do 20 ao 29, así que non pode chocar co código real de ningún fabricante.
O prego de etiquetas, en papel de verdade
Tres tamaños medidos en milímetros —38 × 21, 51 × 25 e 70 × 37—, que son os pregos que se mercan en calquera papelaría. Van en milímetros e non en píxeles porque unha etiqueta mídese cunha regra e ten que entrar no oco da estantería.
Debúxanse en vectorial, non en imaxe
As barras debúxanse como trazos e non como unha foto ampliada. É a diferenza entre saír nítidas do papel e saír borrosas, que é cando o lector da caixa deixa de lelas e todo o mundo lle bota a culpa ao lector.
Escanear co teléfono
Na aplicación móbil, a cámara le o código e busca o artigo, tamén no medio dun reconto. Sen mercar terminais: o teléfono que xa leva a persoa que está a contar.
E cun lector dos de sempre
Un lector USB compórtase coma un teclado: escribe o código e dá un Intro. Funciona no buscador e nas liñas dunha factura sen instalar nada, porque o que chega límpase antes de buscar.
Captura do ERP: Seis cousas que fan que o lector non falle na caixa
O que pasa entre o lector e a base de datos
Aquí é onde se perden as horas, e sempre polo mesmo: o mesmo artigo gardado de dúas formas distintas.
- Ao gardar, do código queda só o que é: díxitos. Os espazos, os guións de separación e o Intro do lector caen polo camiño.
- Por iso o mesmo produto non acaba gardado dúas veces —unha con guións desde unha folla de cálculo e outra sen eles desde o lector— e o escaneo sempre o atopa.
- Dúas variantes dun produto non poden compartir código: un código repetido na caixa saca dous artigos distintos.
- As etiquetas de lote usan Code128, que admite letras, porque un lote chámase L2026-04A e iso non cabe nun EAN.
- A vista previa ten tope de etiquetas: pedir novecentas de cada artigo dun catálogo grande só serve para deixar o navegador debuxando o que ninguén vai mirar.
- O código viaxa tamén ao importador, así que se vés doutro programa chega cos artigos.
Que código lle corresponde a cada artigo
A dúbida de sempre ao empezar é se hai que mercar códigos. A resposta depende dunha soa cousa: se o teu produto vai pasar pola caixa doutro.
Se o revendes, o código xa existe. Vén impreso polo fabricante e é o que hai que teclear ou escanear na ficha. Non se inventa un propio para un produto que xa o trae: na caixa do teu cliente lerán o do fabricante.
Se o produto o preparas ti e só se vende na túa tenda —o granel, o envasado propio, o kit que montas— cun código interno abonda e sobra. Cairos xérao cos prefixos do 20 ao 29, que GS1 reserva xusto para isto e que ningún fabricante pode usar.
Se o produto é teu e vai venderse na tenda doutro, aí si fai falta un prefixo de empresa, e iso contrátase en GS1: é unha cota anual e non a substitúe ningún programa. Dicímolo porque convén sabelo antes de imprimir nada.
Escanear de verdade: onde se usa cada cousa
Hai dúas formas de ler un código e non compiten, repártense o traballo.
O lector USB é o que se pon fixo nun mostrador ou nunha mesa de recepción. Non fai falta configurar nada porque o sistema operativo o ve como un teclado: apuntas, soa, e o código aparece escrito no buscador ou na liña que estabas a cubrir. É máis rápido ca calquera cámara e non queda sen batería.
A cámara do móbil é o que se leva enriba cando hai que moverse: o reconto polas estanterías, a recepción no peirao de carga, a comprobación dun pedido. Úsase desde a aplicación móbil, sen instalar nada dunha tenda de aplicacións, e vai ben xusto onde o lector fixo non chega.
Nun reconto a diferenza nótase moito: contar escaneando quita o paso de buscar a referencia nunha lista, que é onde se cola o erro de anotar a cantidade na fila do lado.
O que este módulo aínda non fai
- Mercar o prefixo de empresa por ti. Iso contrátase en GS1 e é unha cota anual súa.
- QR de produto nin DataMatrix. Debúxanse EAN-13, EAN-8, UPC-A e Code128 para lote.
- Imprimir directo a unha etiquetadora térmica coa súa propia linguaxe. Sae un prego para imprimir en papel de etiquetas normal.
- Cobrar no mostrador. Escanear e facturar si; o TPV como tal é un dos módulos que aínda non están abertos.
Imprime o teu primeiro prego de etiquetas
Plan gratuíto ata 30 documentos ao ano, sen tarxeta.
Preguntas frecuentes
Que o lector non sexa a escusa
Co díxito comprobado, o código limpo e a etiqueta impresa en vectorial, a caixa le á primeira.
Sen permanencia · VeriFactu incluído · Soporte nativo en castelán, catalán, galego, éuscaro e inglés