Facturar non é cobrar, e a diferenza chámase tesouraría
Quen che debe, desde cando, canto diso xa está vencido e que saldo vas ter dentro de sesenta días. Co extracto do banco casado contra as túas facturas, non a ollo.
Do vencemento ao apuntamento do banco
Son catro preguntas distintas —quen debe, quen paga tarde, que entrou no banco e que saldo queda— e fan falta as catro para durmir tranquilo.
Vencementos, tamén fraccionados
Escribes «30/60/90» e a factura cóbrase en tres prazos, repartidos en céntimos enteiros para que a suma cadre sempre ao total. O vencido conta só os prazos pasados: dunha factura a 90 días pode deberse un terzo, non todo.
Cobros parciais de verdade
Cada cobro é unha fila coa súa data e o seu importe, e o estado da factura sae da suma: non se marca «pagada» a man. O cobrado impútase ao prazo máis antigo, que é como se aplica un pagamento a conta.
Antigüidade da débeda e lembretes
Os impagados agrúpanse por tramos de atraso, con tres cores. O lembrete vén redactado en tres tons segundo o que se deba, e pódese lanzar en lote a todas as vencidas: salta as xa cobradas, as de clientes sen correo e as avisadas esta semana. Coa mesma advertencia ca en facturación: a mensaxe prepárase e queda na caixa de saída ata que conectemos o provedor de envío.
Conciliación co extracto do banco
Subes o ficheiro en Norma 43 —o Caderno 43 do AEB, que exporta calquera banco español— ou un CSV, e cada apuntamento proponse contra o documento que lle corresponde. Os duplicados detéctanse por pegada, así que subir dúas veces o mesmo mes non duplica nada.
Previsión de caixa a 180 días
A curva de saldo ármase co que xa está comprometido: facturas emitidas e non cobradas na súa data de vencemento, gastos rexistrados e non pagados, e as subscricións e gastos fixos proxectados. Con aviso cando a liña baixa de cero.
Risco por cliente antes de aceptar o pedido
Canto che debe agora, canto diso está vencido, canto do seu límite de crédito leva consumido e cantos días adoita tardar en pagar. Co número de facturas do que sae esa media, porque con dúas non significa gran cousa.
Captura do ERP: Do vencemento ao apuntamento do banco
Casar apuntamentos sen tolear
Conciliar é o máis aburrido da contabilidade e onde máis se equivoca a xente. Estas seis regras son as que fan que as propostas sirvan.
- A Norma 43 trae o saldo oficial do banco e os importes en céntimos enteiros: non hai comas nin signos que adiviñar.
- Un apuntamento casa contra o que queda por cobrar, non contra o total: unha factura con 500 xa cobrados casa cunha transferencia de 1.315.
- Varios apuntamentos poden ir contra a mesma factura, e só pasa a cobrada cando a suma cobre o total.
- Regras por concepto para o que se repite: comisións que se ignoran, cotas que se converten en gasto.
- Os traspasos entre as túas propias contas emparéllanse sós por importe, data e concepto, e propóñense: nunca se aplican sen que o confirmes.
- Conciliar rexistra un cobro polo importe do apuntamento, non marca a factura pagada de golpe.
Remesas: que hai hoxe e que non
Aquí hai que fiar fino, porque «remesa» significa dúas cousas distintas segundo quen o pregunte.
O que funciona hoxe: a remesa SEPA de cotas de socios e donativos periódicos dunha entidade. Xera o ficheiro pain.008.001.02 que pide o banco, separa en bloques os primeiros cargos (FRST) dos sucesivos (RCUR) —que é o erro polo que un banco rexeita unha remesa enteira—, amosa quen queda fóra e por que antes de crear nada, e cando chega unha devolución deixa a cota outra vez pendente de cobro. Está no módulo de socios e cotas.
O que tamén funciona, e é o contrario: a remesa de transferencias a provedores, que xera o pain.001.001.03 do caderno 34 para pagar dunha vez todo o que vence. Non é o ficheiro dos cargos co signo cambiado —é outro XML, con outras etiquetas e os papeis de debedor e acredor ao revés— e aquí non fai falta mandato, porque o diñeiro sae da túa conta. O que si se comproba antes de xerar nada é o IBAN: nun cargo cunha errata o banco devólveo, nunha transferencia o diñeiro sae.
O que aínda non está: a remesa de cargos de facturas de cliente. Os mandatos gárdanse na ficha do contacto, pero o ficheiro para o banco aínda non se xera desde facturación. Se a túa forma de cobrar é domiciliar facturas a empresas, hoxe Cairos non che resolve ese paso.
E tampouco hai pasarela de pagamento: a ligazón que ve o teu cliente amosa a factura, non a cobra con tarxeta.
Conectar o banco: como funciona e en que punto está
Ademais de subir o ficheiro a man, Cairos ten a conexión automática por PSD2: escolles o teu banco, identifícaste na web da túa propia entidade e volves conectado. Por Cairos non pasa nunca un contrasinal bancario —a normativa prohibiu o screen scraping e os bancos bloquéano—, e a partir de aí a conta sincroniza catro veces ao día, que é o máximo que permite a norma sen o usuario diante. O permiso caduca cada poucos meses e o ERP avisa catorce días antes.
Dito iso, a peza está construída pero falta poñer as claves do agregador no servidor, así que hoxe o camiño que funciona é o de sempre: baixar o extracto do banco e subilo. Con Norma 43 é un ficheiro ao mes e non hai que tocar ningunha columna.
Que é e que non é a previsión de tesouraría
A curva proxecta o comprometido: o que facturaches e non cobraches, o que rexistraches e non pagaches, e o recorrente que se repite. Nada máis.
Non adiviña vendas que aínda non facturaches nin gastos que aínda non apuntaches, e hoxe non inclúe as nóminas, porque o módulo de nóminas non existe. Se tes cadro de persoal, a previsión é optimista na mesma medida ca a túa masa salarial, e convén telo presente ao mirar a liña.
Tampouco hai aínda escenarios optimista e pesimista, nin comparación contra un orzamento anual. É unha proxección, non un plan financeiro.
Próbao cos teus propios datos
Plan gratuíto ata 30 documentos ao ano, sen tarxeta.
Preguntas frecuentes
Deixa de mirar o banco para saber como vas
O saldo de hoxe non di nada. O de dentro de sesenta días, si.
Sen permanencia · VeriFactu incluído · Soporte nativo en castelán, catalán, galego, éuscaro e inglés